Η εμπορεύσιμη Ελληνική ξυλεία υλοτομείται ελεγχόμενα.
Πιστεύουμε στην ορθολογική εκμετάλλευση των Δασικών μας προϊόντων και την αειφόρο υλοτομία.
Natura 2000 / DIRFYS: DASOS STENIS – DELFI
Μικτό δάσος κωνοφόρων και φυλλοβόλων ειδών: Κεφαλληνιακή ελάτη (Abies cephalonica), χαλέπιος πεύκη (Pinus halepensis), πλατάνι (Platanus orientalis), καστανιά (Castanea sativa), χνοώδης δρυς (Quercus pubescens).
Photo / Chavakismanolis /Steni forest-Δάσος Στενής.jpg
Εμπορεύσιμα ξύλα που υλοτομούνται στα Ελληνικά Δάση είναι Έλατο, Οξυά, Ελιά, Καστανιά, και Λεύκα (από οργανωμένες φυτείες). Παλαιότερα ήταν διαθέσιμες ικανές ποσότητες από πολύτιμα ξύλα όπως ο Άρκευθος, το μαύρο πεύκο της Πίνδου (Pinus Nigra), το Φράξο (Μέλιο ή Δεσποτάκι) το Καραγάτσι (φτελιά) το Ρόμπολο (λευκή πεύκη) η Φιλύρα (Φλαμούρι) ο Κέδρος κ.α
Σήμερα ορισμένα από αυτά τα είδη δεν είναι εμπορεύσιμα και τα περισσότερα είναι εισαγόμενα.
Ελληνική μασίφ ξυλεία για έπιπλα και κατασκευές.
Ελληνική Καρυδιά
Η Ελληνική καρυδιά είναι ένα σπάνιο ξύλο ιδιαίτερης ομορφιάς με πλούσια νερά ιδανικό για πολυτελή έπιπλα σκελετά και επενδύσεις με μορφή καπλαμά .
Είναι διαθέσιμη συνήθως ως πριστή ξυλεία, μασίφ πλάκες, ή μικρότερα κομμάτια για ειδικές κατασκευές. Το ξύλο της είναι γνωστό για την ποιότητα και τα ιδιαίτερα χρώματά του.
Είναι σχετικά βαρύ, σκληρό και ανθεκτικό. Έχει υψηλή σταθερότητα διαστάσεων εάν ξηραθεί σωστά και δεν στρεβλώνει εύκολα.
Είναι εύκολο στην επεξεργασία και τη λείανση, ιδιαίτερα για σκάλισμα.
Χρησιμοποιείται ευρέως σε κατασκευές επίπλων (τραπέζια, γραφεία, κονσόλες), επενδύσεις εσωτερικών χώρων, καθώς και για μικρότερες χειροτεχνίες, λαβές μαχαιριών και μοντελισμό.
Ελληνική Οξιά
Η Οξυά είναι σκληρό ξύλο με χαρακτηριστικές μικρές βένες και λογχοειδή απαλά νερά κατάλληλο για σκελετά σαλονιών έπιπλα και επενδύσεις με μορφή καπλαμά.
Είναι ευθύϊνο ξύλο με λεπτή και ομοιόμορφη υφή, με πολλά διάσπαρτα χαρακτηριστικά στίγματα σαν βροχή, και αυξητικούς δακτυλίους που καταλήγουν σε νερά με σκουρότερο χρώμα.
Κατά την άτμιση της (φουρνιστή οξυά) αποκτά ένα ρόδινο χρώμα επιθυμητό για την κατασκευή επίπλων.
Είναι ιδανική για λουστράτα σκελετά γιατί είναι εύκολη στην επεξεργασία, το τορνίρισμα ακόμα και το σκάλισμα.
Άλλες χρήσεις της οξιάς είναι για κατασκευή παρκέτων, αντικολητή για πάγκους κουζίνας, πορτάκια κουζίνας, κρεβατοκάμαρες, επενδύσεις ταμπλάδες και κάθε είδους ξύλινη κατασκευή εσωτερικού χώρου. Λουστράρεται ικανοποιητικά στο χρώμα της καρυδιάς με κάσσια και βερνικώνεται σε πολλές αποχρώσεις άλλων ξύλων.
Η Ελληνική οξιά προέρχεται από ελεγχόμενη υλοτόμηση από πριστήρια της Ηπείρου και της Μακεδονίας.
Ατμιστή για κατασκευή σκελετών σαλονιών, και ξηραντηρίου για γενική χρήση στην επιπλοποιία.
Η διαθέσιμη οξιά σε πλάκες προέρχεται από την Ευρώπη και Βαλκανικές χώρες.
Ελληνική λεύκα
Ξυλεία λεύκας για σαλόνια.
Λεύκα ή Λεύκη
Ανήκει στα ιτεϊδη δένδρα και το ξύλο της είναι άσπρο, μαλακό, ελαφρύ και δουλεύεται πολύ εύκολα.
Λόγω του χαμηλού κόστους χρησιμοποιείται κατά κόρον για την κατασκευή εσωτερικών σκελετών σαλονιών (σκεπαστά σαλόνια με ύφασμα) εσωτερικά γεμίσματα και μπάζες επίπλων για μικροαντικείμενα κλπ.
Στο ξυλεμπορικό μας διαθέτουμε μασίφ ξυλεία Ευρωπαϊκής Λεύκας ξεφαρδισμένης, φυσικής ξήρανσης για σκελετά σαλονιών, ξεγυρίσματα, γεμίσματα επίπλων κλπ.
Πάχη: 40, 50, 60, 80, 100mm, μήκη: 2,0 – 3,5 μέτρα
Καλεμπέκι Ελληνικό (Σφενδάμι)
Το ελληνικό σφενδάμι φύεται στη Βόρεια Ελλάδα και είναι περιζήτητο.
Το ξύλο του σφένδαμνου ( Αρχ Ελληνικά) είναι λευκό, στιλπνό, πυκνό και αρκετά συμπαγές, με λεπτά και όχι πάντα ευθυτενή “νερά”. Χρησιμοποιείται για την κατασκευή πολυτελών επίπλων, ξυλόγλυπτων αντικειμένων, και λόγω της μεγάλης σταθερότητας του για κατασκευή μουσικών οργάνων.
Στο κατάστημα μας υπάρχει περιορισμένη ποσότητα παλιού σφενδαμιού διαθέσιμο κυρίως για μουσικά όργανα.
Για ευρεία χρήση διαθέτουμε Κελεμπέκι – Σφενδάμι Ευρώπης.
Ελληνική καστανιά μασίφ ξυλεία
Η Καστανιά β/Castanea sativa, σε στρόγγυλα και πελεκητά χρησιμοποιείται σε κατασκευές οικοδομής όπως οροφές πέργκολες, και σαν πριστή για έπιπλα, πατώματα, εκκλησιαστικά είδη κλπ
Είναι μέτριας σκληρότητας ξύλο, με μεγάλη αντοχή στην υγρασία, μεγάλη σταθερότητα και φυσική διάρκεια.
Το χρώμα του είναι ότι λέει το όνομα του καστανό, καστανόχρωμο με χρυσοκίτρινα νερά, και σκούρα γκρίζα στο καρδιόξυλο.
Χρησιμοποιείται σαν πελεκητή ξυλεία σε δοκάρια, πέργκολες, σκεπές, και για εσωτερική χρήση -σε πλάκες και σανίδες- για έπιπλα, επενδύσεις, ταβάνια εμφανείς οροφές, ψευδοροφές κουπαστές, σκαλοπάτια, και πατώματα.
Στην Ελλάδα δάση καστανιάς υπάρχουν ακόμα στο Πήλιο και στο Άγιο Όρος.
Για χρήση στην επιπλοποιεία διαθέτουμε ικανές ποσότητες πριστής ξυλείας Ευρωπαϊκής Καστανιάς
Τα Ελληνικά ξύλα απο την αρχαιότητα μέχρι.. Ανάπτυξη
Το Ξύλο στην Αρχαία Ελλαδα
(http://www.elliniki-gnomi.eu/archives/35899)
Παρατίθενται αναφορές του Δρα τεχνολογίας ξύλου Ιωάννη Κακαρά.
Ειδική χρήση του κάθε ξύλου
- Η δρυς, την οποία διέκριναν σε πολλά είδη φηγός, αρία, πρίνος κ.α. ήταν κατά τον Θεόφραστο “δυσεργότατη”, δηλαδή κατεργαζόταν πολύ δύσκολα και χρησιμοποιήθηκε στην οικοδόμηση, είτε ολόκληρων ναών, είτε ειδικότερα για στύλους, κατώφλια, τετράξυλα (κάσσες) και ανώφλια πορτών, οβελίσκους (ορθοστάτες), στέγες, ακόμη και για υπόγειες κατασκευές, για ξυλοδεσιές και στην ναυπηγική.
- Η αρία (αριά) και ο πρίνος (πουρνάρι) είναι δύο είδη δρυός. Η αριά (το πιο βαρύ από τα ελληνικά ξύλα), κατά τον Θεόφραστο ήταν δύσκολο στην κατεργασία του και χρησιμοποιούνταν στις οικοδομές, αλλά κυρίως για στρόφιγγες (στροφείς) πορτών πολυτελείας, άξονες τροχών, σφήνες, και λαβές εργαλείων (στειλιάρια).
- Η κρανεία (κρανιά), είχε ξύλο στερεότατο, χρησιμοποιούταν για “τύλους” (καβίλιες), για τα “εμπόλια” των κιόνων (δηλ. τους ξύλινους πύρους σύνδεσης των επιμέρους σφονδύλων των κιόνων), όπως για παράδειγμα του Παρθενώνα, του ναού του Ποσειδώνα στο Σούνιο, όπως επίσης και για θυρώματα. (Τις δεκαετίες 1950, I960, 1970 οι “βέργες” από κρανιά, ήταν το πλέον αποτελεσματικό εργαλείο των δασκάλων για τιμωρία των άτακτων μαθητών. Σημερινή εφαρμογή παρέμεινε η κατασκευή της παραδοσιακής γκλίτσας των κτηνοτρόφων).
- Η συκιά και ερινεός (αγριοσυκιά), έδιναν μεν ισχυρό ξύλο όχι για οριζόντιες δοκούς, αλλά για όρθια στηρίγματα, και κυρίως για ικριώματα οικοδομών.
- Η συκάμινος (σκαμνιά, μουριά), το ξύλο της οποίας κατά τον Θεόφραστο, είναι ισχυρό, αντέχει στη σήψη και κατεργάζεται εύκολα «μετά τα κυπαριττινά και τα θυώδη (…) ασαπέστατον και ισχυρό όψα και εύεργον».
- Η φιλύρα (φλαμούρι) έδινε πολύ μακρύ ξύλο και χρησιμοποιήθηκε κυρίως στις πόρτες και στις οροφές. Η Θυϊα (γνωστό ως τούγια — γένος Thuya της οικογένειας των κυπαρισσοειδών) με αρωματικό ξύλο αναφέρεται από τον Όμηρο και ήταν ξύλο πολυτελείας για την κατασκευή ορόφων και πορτών.
- Ο κέδρος του Λιβάνου, του Ταύρου, Β. Αφρικής και Κρήτης, ήταν πολύτιμος γιατί είχε μεγάλη διάρκεια ζωής και μεγάλες διαστάσεις. Χρησιμοποιούνταν στις οικοδομές για στήριξη βαρών ως δοκός σε πατώματα και οροφές, αλλά και για κλίμακες (σκάλες), πόρτες και εμπόλια, όπως στους κίονες της βόρειας πλευράς του Ερεχθείου. Είδος κέδρου θεωρούσαν και την Άρκευθο επειδή αναπτυσσόταν κοντά του, με ξύλο που έχει μεγάλη αντοχή στη σήψη και στο νερό. Η άρκευθος ωστόσο είναι άλλο είδος του γένους Juniperus.
- Η πεύκη χρησιμοποιούνταν όπως και ο κέδρος, σε δομικές και ναυπηγικές κατασκευές.
- Η ελάτη, κατά τον Θεόφραστο “πυκνότατον ξύλον, ανθεκτικόν και διαρκές, αλλά προσβαλλόμενο από την τερηδόνα”‘ (ξυλοφάγο έντομο-σαράκι), χρησίμευε (όπως και σήμερα) κυρίως για δοκούς οροφής, στέγες αλλά και θύρες.
- Το ξύλο του κυπαρισσιού, έχοντας εξαιρετική αντοχή στο χρόνο, στην υγρασία, τη σήψη και δίνοντας μεγάλου μήκους τεμάχια είχε εξέχουσα θέση όπως και ο κέδρος στην κατασκευή κτιρίων, τις στέγες, τις οροφές, τα εμπόλια και τις πόρτες. (Σημείωση: σήμερα δυστυχώς το ελληνικό κυπαρίσσι μένει αναξιοποίητο ως δένδρο των κοιμητηρίων και ως καυσόξυλο και στη θέση του χρησιμοποιείται εισαγόμενη ξυλεία ερυθρελάτης πολύ χαμηλότερης αξίας).
- Η πτελέα (φτελιά, καραγάτσι) έδινε ξύλο με αντοχή στη σήψη και τις καιρικές μεταβολές, ίσιο και με μεγάλη διάρκεια. Χρησιμοποιούνταν στην οικοδομική, για πόρτες και παράθυρα πολυτελείας, αντίζυγα πόρτων, κιγκλίδες (κάγκελα) και στροφείς πόρτων, φατνώματα οροφών, τροχαλίες, τροχούς αμαξών, λαβές εργαλείων (στειλιάρια) και γόμφους (μεγάλου μεγέθους, σφηνοειδή καρφιά και σφήνες).
- Η πύξος (πυξάρι, τσιμισίρι), ξύλο άσηπτο κατά τον Θεόφραστο, χρησιμοποιήθηκε για ξυλολαβές εργαλείων, στρόφιγγες (στροφείς) και ευρέως από τους αρχαίους Έλληνες, κατά τις επιγραφές, για θυρώματα (κουφώματα), οροφές, φάλαγγες (κατρακύλια).
- Η καρυά (καρυδιά), ιδίως η ευβοϊκή, ξύλο στερεό και με διάρκεια στο χρόνο, χρησιμοποιήθηκε για υπόγειες κατασκευές, οροφές και σανιδώματα επειδή παρείχε μακριές δοκούς. Οι αρχαίοι είχαν προσέξει μια ιδιαιτερότητα στο ξύλο της καρυδιάς, ότι προανήγγειλε με κρότο την ρήξη.
- Η ελαία (ήμερη και άγρια ελιά) δεν προσβάλλεται από το σαράκι και χρησιμοποιήθηκε για μακριές δοκούς, κατακόρυφους πασσάλους, όχι όμως για μεγάλες οριζόντιες δοκούς. Επίσης χρησιμοποιούταν στη ξυλοδεσιά των πλίθινων τοιχών, για σφήνες, εμπόλια και ξυλολαβές (στειλιάρια).
- Η μελία (μελιά, δεσποτάκι) παρέχει ξύλο ευκατέργαστο και χρησιμοποιήθηκε από τα Ομηρικά ήδη χρόνια για κατώφλια και άλλα μέρη πορτών, κανόνες, χάρακες, ξυλολαβές εργαλείων και γόμφους.
- Η μίλος αναφέρεται από τον Θεόφραστο «ξυλοχρώματος μελανού» μεν στην Αρκαδία, «ξανθό όμοιον κέδρω» στην Ίδη της Κρήτης. Χρησιμοποιήθηκε σε επενδύσεις κιβωτίων και υποβάθρων ως παρακολλήματα, όπως ονομάζει ο Θεόφραστος τους σημερινούς καπλαμάδες.
- Η άκανθα (ακακία) παρείχε ξύλα άσηπτα, ειδικά η «μέλανα» της κάτω Αιγύπτου και πολύ ισχυρά, κατάλληλα λόγω του μεγάλου μήκους τους (δωδεκαπήχη) για οροφές και κατά τον Ηρόδοτο’ με εφαρμογές στην ναυπηγική.
- Ο φοίνιξ (φοινικιά), συνηθισμένο δένδρο της Ανατολής παρείχε μαλακά μεν, αλλά ισχυρά ξύλα κατάλληλα κυρίους για στύλους. Από την επιγραφή της Δήλου μας γίνεται γνωστό ότι χρησιμοποιήθηκε το ξύλο του φοίνικα για την παρασκευή μοντέλων «παραδειγμάτων».
- Η άμπελος έδινε ξύλο σκληρό και διαρκές, χρησιμοποιήθηκε παλαιότερα για οικοδομικούς σκοπούς, όπως για παράδειγμα την κατασκευή κιόνων και κλιμάκων. Αργότερα η χρήση του ξύλου της αμπέλου εγκαταλείφθηκε.
- Ο λωτός, ένα μικρό δένδρο της Λιβύης παρείχε ξύλο μελανό, πολύ μεγάλης διάρκειας και άσηπτο. Χρησιμοποιήθηκε επίσης για διακοσμητικούς σκοπούς (καπλαμάδες) και στροφείς πορτών.
- Τέλος ο έβενος, έφθανε στην Ελλάδα όπως και σήμερα από τις Ινδίες και Αφρική (Αιθιοπία). Παρείχε ξύλο μελανού χρώματος, πυκνό, στερεό, διαρκές και άσηπτο. Λόγω της πολυτιμότητάς του χρησιμοποιήθηκε μόνο σε πολυτελείς κατασκευές, όπως για το χρυσελεφάντινο άγαλμα του Διός, ενός από τα 7 θαύματα του κόσμου, για κατασκευές στον ναό της Αρτέμιδος στην Έφεσο και τη Δήλο.
- Τέλος – αναφοράς του Δρα τεχνολογίας ξύλου Ιωάννη Κακαρά. –
/ Σεμινάρια ΕΛ.Κ.Ε
Φωτο της σελίδας προέρχεται από τη wikimedia commons / https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Steni_forest-%CE%94%CE%AC%CF%83%CE%BF%CF%82_%CE%A3%CF%84%CE%B5%CE%BD%CE%AE%CF%82.jpg